> ว่าด้วยเรื่องท้องๆ: 31-41 สัปดาห์ คลอดแล้วจ้า

รวบรัดตัดตอนเลยคราวนี้เพราะว่าช่วงที่ผ่านมาขี้เกียจเข้ามาเขียนบล๊อคมากๆ หุหุ ท้องใหญ่มากๆ ด้วยล่ะ แต่ ณ วันนี้ที่กลับมาเขียน blog อีกทีเราได้คลอดหนูน้อยเอลีซแล้ว และตอนนี้เอลีซก็ 3 เดือนกว่าๆ แล้ว ในระหว่างสัปดาห์ที่ 31 – 41 นั้นเราผ่านอะไรเยอะแยะมากๆ เลย

ช่วงสัปดาห์ที่ 31 ไปตรวจกับหมอเกี่ยวกับต่อมไทรอยด์ว่าฮอร์โมนต่ำจริงๆ หรือเปล่า สรุปก็คือต่ำจริง แต่ไม่มีปัญหาอะไรมาก แต่เราต้องกินฮอร์โมนเสริมทุกวันไปจนถึงวันคลอดเลย และต้องกินอาหารที่มีไอโอดีนเยอะๆ ด้วย

ช่วงสัปดาห์ที่ 34 ก็มีอาการเลือดตกต้องไปหาหมอ หมอคีบเอาก้อนเลือดออกมาก้อนใหญ่มากๆ แฟนเราบอกว่าทำเอาเขาไม่อยากกินแยมเลยล่ะ หมอตรวจแล้วบอกว่าลูกไม่มีปัญหาอะไร มันเป็นอาการท้องแข็งเริ่มต้นเท่านั้นเอง 1 ใน 10 ของผู้หญิงตั้งครรภ์จะเป็นกัน หลังจากนั้นหมอก็ให้ยามากินเพียบเลย ซึ่งเป็นพวกฮอร์โมนบำรุงมดลูก ยาลดความเครียด และอื่นๆ

ช่วงสัปดาห์ที่ 36 เมื่อวันที่ 31 ส.ค. เรามีอาการเจ็บเตือนถึง 3 ครั้งเจ็บมากๆ เจ็บครั้งแรกตอน 4 ทุ่ม ตอนนั้นกำลังจะไปอาบน้ำเตรียมตัวเข้านอนแต่รู้สึกปวดท้องเหมือนจะอึ เราก็ไม่นั่งอึ สักพักก็ปวดท้องมากๆ อาบน้ำก็ปวดๆ ปวดแบบไม่เคยปวดมาก่อนเราก็เอะนี่ล่ะมั้งเจ็บเตือน ถ้าเจ็บทุกๆ 5 นาทีเป็นเวลา 1 ชั่วโมงค่อยไปหาหมอ แต่สักพักก็หาย เจ็บครั้งที่ 2 ตอนเที่ยงคืน ครั้งที่ 3 ตอนตี 2 ซึ่งตอนที่เราเจ็บในแต่ละครั้งนะตัวร้อนยังกะไฟเลยล่ะและท้องจะแข็งมากๆ เลย ปวดหลังมากๆ ด้วย

สัปดาห์ที่ 37 หลังจากสัปดาห์นี้ไปเราต้องไปหาหมอทุกสัปดาห์ล่ะ เพื่อนตรวจว่าปากมดลูกเปิดหรือยัง มีอาการใกล้คลอดบ้างหรือยัง และสัปดาห์นี้เราต้องเลิกกินฮอร์โมนบำรุงมดลูก และเราน้ำหนักขึ้นตั้ง 16 กิโลแน่ะ

สัปดาห์ที่ 38 ไปตรวจก็ไม่มีความเคลื่อนไหว ปากมดลูกไม่เปิด ท้องไม่แข็ง คุณพยาบาลฯ บอกว่าอายุครรภ์เท่านี้จริงๆ ต้องเปิดแล้วอยากน้อยก็เซ็นนึง แต่ปากหมดลูกเราไม่เปิดเลย เขาก็เลยให้ยามากินเพื่อทำให้ปากมดลูกอ่อน

ช่วงสัปดาห์ที่ 39 มีสัญญาณหลอกต้องไปโรงพยาบาลกัน แต่สรุปไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย 555 เข้าใจผิดกันไปเอง

ช่วงสัปดาห์ที่ 40 ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ครบกำหนดวันที่ต้องไปหาหมอ หมอตรวจดูปากมดลูกก็ยังไม่เปิด ซาวด์ดูก็ปกติดีลูกก็แข็งแรงดี เขาบอกอีก 10 วันถ้าไม่มีอะไรเกิดขึ้นเขาจะจัดการขั้นเด็ดขาด 555

1 วันก่อนครบ 41 สัปดาห์มีนัดกับคุณหมอเพื่อตรวจดูมดลูก ปากมดลูกไม่เปิด ท้องไม่แข็ง คุณหมอก็เลยนัดให้พรุ่งนี้แต่เช้าตรู่ไปที่รพ. เพื่อไปทำการทดสอบโดยการฉีดยาให้เกิดอาการท้องแข็ง เพื่อดูปฎิกิริยาของลูกว่าเป็นยังงัย ซึ่งคนที่เลยกำหนดคลอดแล้วยังไม่คลอดเขาจะทำการทดสอบนี้ให้

สัปดาห์ที่ 41 หลังจากที่เลยกำหนดคลอดมาแล้วหนึ่งสัปดาห์พอดีเป๊ะๆ วันที่ 5 เวลาประมาณตีหนึ่งยี่สิบเรารู้สึกปวดท้องแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แต่ไม่ปวดมาก ก็เลยบอกลูโด้ว่าฉันรู้สึกปวดท้องอะ แต่เดี๋ยวเรามาเช็คกันว่าปวดทุกๆ 5 นาทีมั้ย และคอยไปสักหนึ่งชั่วโมงถ้ายังเจ็บอยู่ค่อยไปโรงพยาบาล และแล้วเวลาก็ผ่านไปหนึ่งชั่วโมง แต่ว่าเรายังใจเย็นอยู่ ก็เลยบอกลูโด้รอดูอีกสัก 20-30 นาทีดีมั้ย แต่รอได้ประมาณ 10 นาทีเราก็บอกลูโด้ว่าไปแต่งตัวไปโรงพยาบาลกันเถอะ 

ออกจากบ้านประมาณตี 2 ครึ่งถึงโรงพยาบาลประมาณตี 3 นิดๆ เราก็ขึ้นไปชั้นเด็กอ่อนเลย (เรียกงี้ป่าว) คุณพยาบาลก็ให้เข้าห้อง Monitor เพื่อเช็คการบีบตัวของมดลูก และพยาบาลก็เช็คปากมดลูกว่าเปิดมั้ย สรุปก็ยังไม่เปิดเลย แต่เราก็นอน Monitoring ต่อสักพักประมาณครึ่งชั่วโมงได้ก็มีบุรุษพยาบาลเอาเมนูอาหารมาให้เลือก ลูโด้ก็บอกว่าเธอจะได้คลอดวันนี้แล้วล่ะ ระหว่างที่เลือกเมนูอาหารอยู่พยาบาลก็เอาเสื้อมาให้เปลี่ยนเป็นชุดคลอดของ รพ. พร้อมให้ใส่ผ้าอนามัยแผ่นอย่างใหญ่ ประมาณเกือบตี 4 เขาก็ย้ายเราไปห้องพักเพื่อรอคลอด พร้อมกับให้เรากินยาสำหรับทำให้ปากมดลูกอ่อนให้กิน 10 เม็ดทุกๆ 1 ชั่วโมง และอีกขวดเป็นสีเขียวซึ่งเป็นยาลักษณะเดียวกันแต่สำหรับอะไรไม่รู้ เขาให้กัน 5 เม็ดทุกๆ 15 นาที ทีนี้ก็เป็นหน้าที่ของลูโด้ที่ต้องคอยเอายาให้เรากินตรงตามที่เขาบอก ลูโด้ไม่ได้นอนเลยทีเดียวเพราะทุกๆ 15 นาทีต้องเอายาให้เรากิน

เวลาผ่านไปประมาณชั่วโมงกว่าๆ ได้มั้งเรารู้สึกเจ็บมากๆ มดลูกบีบตัวแรงมากๆ จนทนไม่ไหว เราก็เลยให้ลูโด้เรียกพยาบาล พอพยาบาลมาเท่านั้นล่ะเข็ญเราไปห้องคลอดเลย สักพักหมอหรือผู้เชี่ยวชาญด้านการบล๊อคหลังก็มาฉีดยาเข้าที่หลังของเรา (ไม่รู้เรียกงี้ป่าวนะ) เจ็บมากๆ เขาบอกห้ามขยับเลยนะ เจ็บแค่ไหนก็ให้นิ่งๆ ไว้ ตอนเราโดนบล๊อคหลังเวลาประมาณ 6 โมงได้ สักพักนานเท่าไหร่ไม่รู้ขาเริ่มชา แต่ขาซ้ายจะชามากกว่าขาขวา

พยาบาลเปลี่ยนเวร เขาพาพยาบาลคนใหม่มาแนะนำให้เรารู้จัก พยาบาลคนใหม่มาถึงก็มาเช็คปากมดลูกว่าเปิดยัง ปรากฎว่าเปิดแล้วนิดหน่อย แล้วก็หายไป สักพักมาอีกพร้อมพยาบาลฝึกงานทีนี้ทั้งสองคนเช็คปากมดลูกเราอีกตอนนั้นรู้สึกว่าพึ่งเปิดแค่ 3 ซม. เอง และประมาณเที่ยงก็มีมาเช็คอีกตอนนี้เปิดประมาณ 5 ซม. แล้ว รู้สึกว่าช่วงนี้ล่ะที่ถุงน้ำคร่ำเราแตก แต่แตกกี่โมงก็ไม่ได้เช็คอีกนั่นแหละเพราะเราก็อยากจะหลับเหลือเกิน แต่ก็ต้องกินยาทุกๆ 15 นาที

พยาบาลเปลี่ยนเวรอีกแล้ว เราจำเวลาไม่ได้แน่นอนเพราะไม่ได้เช็คเวลาเลย ประมาณเที่ยงกว่าๆ มั้ง เขาพาพยาบาลใหม่มาแนะนำแล้วก็จากไป และช่วงนี้ล่ะที่ยาที่เขาบล็อคหลังเราหมดฤทธิ์ เราทรมานสุดๆ บอกลูโด้ให้ไปเรียกพยาบาลมาเพิ่มยาให้หน่อย ลูโด้ก็ไม่ไป บอกเกรงใจพยาบาลนาทีนั้นโมโหลูโด้มากๆ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เราก็ทนๆ มานั่งนึกทีหลังน่าจะวีนๆ ลูโด้บ้างเพราะเขาคงเข้าใจว่าเราปวดมาก 555 แต่เราเจ็บจนร้องไห้เลยล่ะ พอลูโด้เห็นเราร้องไห้ก็เลยไปตามพยาบาลมา เขาก็เพิ่มยาให้นิดหน่อยเองนะ เห็นบอกว่าเพิ่มได้เท่านี้ล่ะ 

แล้วพยาบาลคนใหม่มาเขาก็เช็คปากมดลูกเราอีก เช็คๆๆ อยู่หลายครั้งเหมือนกัน และยาเราก็หมดฤทธิ์อีก ให้ลูโด้ไปเรียกพยาบาลมาเพิ่มยาอีก แต่รู้สึกว่าไม่มีพยาบาลเลย เพราะเขาไปทำคลอดกันหมด ระหว่างที่นอนรออยู่ (เจ็บมากๆ ด้วย) เราได้ยินเสียงห้องข้างๆ คลอดเขาร้องๆ และได้ยินเสียงตอนแค๊กกกกด้วยล่ะ แล้วก็ตามด้วยเสียงเด็กร้อง เรารู้สึกตื่นเต้นไปกับเขาด้วย เราขอให้ลูโด้เดินไปแอบดูเขาด่ากลับเลยว่าบ้าเหรอ 555 เราเจ็บมากๆ เลยล่ะแต่ก็ยังอยากรู้อยากเห็น ช่วงเวลานั้นนะรู้สึกเหมือนว่าทำไมเวลามันผ่านไปช้าๆ

หลังจากห้องนั้นคลอดเสร็จ พยาบาลก็มาห้องเรา ลูโด้ก็บอกเขาว่ายาเราหมดฤทธิ์อีกแล้ว เขาบอกว่าเดี๋ยวมีอะไรพิเศษมาให้ แต่สุดท้ายก็ไม่มีอะไร หลอกเราอะ คือจริงๆ เขาเพิ่มยามากกว่านี้ไม่ได้แล้ว ทีนี้เขาก็มาทำคลอดให้เรา ทั้งพยาบาลทั้งพยาบาลฝึกหัดเปลี่ยนกันทำงาน เรารู้สึกเหมือนเขาฝึกเรามากกว่าแต่ลูโด้บอกถ้าเราคลอดได้เขาก็ทำคลอดเลยไม่ต้องรอหมอ แต่ถ้าไม่ได้เดี๋ยวหมอจะมาทำคลอดเอง 

เวลาจะเบ่งเขาจะคอยให้มี Contraction ก่อน พอ contraction มา พยาบาลเขาให้เราสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วพยายามเบ่งเหมือนจะอึ ตอนเราเบ่งพอเห็นหัวเอลีซโผล่มาหน่อยๆ เขาก็เรียกลูโด้ไปดู ระหว่างที่เรา 1 2 3 เบ่ง อยู่เอลีซก็จะดิ้นๆ เขาพยายามที่จะออกมาแต่ว่ากระดูกเชิงกรานเราเล็ก หัวเอลีซโนเลยล่ะ เพราะเขาดันๆ ผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้เราเบ่งจนเหนื่อยจนและเอลีซเองก็เหนื่อยด้วยล่ะ เพราะเขาหลับไปเลย พยาบาลฝึกหัดก็มาจับพุงเราเรียกเขาให้ตื่น 555 ตลกดี แล้วเราก็ขอพยาบาลพักเหนื่อยเพราะไม่ไหวจริงๆ ถ้าเรายังเบ่งๆ อยู่คงเหนื่อยมากและคงไม่มีแรงจะเบ่งต่อแน่ๆ สักพักคุณหมอมา… เราก็ต้องมา 1 2 3 เบ่งอีก ยอมรับเลยว่าเบ่งจนเหนื่อยจนท้อ เจ็บก็เจ็บเพราะยาหมดฤทธิ์ แต่ก็ต้องทำให้ได้ คราวนี้เราเอาเท้าถีบที่โครงเหล็กที่เขาเอาเชือกแขวนสำหรับให้เราห้อยขา แล้วก็เบ่งๆ หมอก็ใช้ที่ดูดๆ ด้วยนะ เราพยายามเบ่งสุดกำลังรู้สึกชามากแล้วก็ได้ยินารู้สึกว่าหมอตัดจิมิเราดังแค๊กเลยแต่ไม่รู้สึกเจ็บเลยนะนาทีนั้น ลูโด้บอกยังกะหนังฆาตกรรม หลังจากหมอตัดปุ๊บจิมิเราปุ๊บเลือดพรุ่งปั๊บ เขาไม่ได้ถ่ายรูปเพราะเวลาผ่านไปเร็วมาก และสายสะดือพันรอบคอเอลีซด้วย หมอถอนหายใจและตัดสายสะดือฉับเลย จริงๆ ก่อนหน้านี้เวลาเราไปหาหมอเขาจะถามก่อนว่าคุณพ่อจะตัดสายสะดือมั้ย ลูโด้บอกแน่นอน แต่สุดท้ายไม่ได้ตัดเพราะสายสะดือพันคอหมอเขาเลยต้องรีบตัดโดยเร็ว หลังจากนั้นคุณหมอก็เอาเอลีซมาวางไว้บนอกเรา เอลีซร้องไห้ลั่นเลย คุณพยาบาลก็เอาสายยางมาดูดน้ำจากปาก ระหว่างนั้นคุณหมอก็เย็บแผลให้เรา เจ็บสุดๆ เลยล่ะ สักพักเขาก็เอาเอลีซไปเช็คตัว ชั่งน้ำหนัก วัดความยาว และแต่งตัว แล้วก็ย้ายเราไปอีกเตียงและเอาลูกมาให้ และให้ลูกดูดนมแม่ตั้งแต่นั้นเลย

บอกได้คำเดียวว่าเจ็บจริงๆ ถึงจะเห็นหน้าลูกแล้วก็ยังเจ็บเหมือนเดิม แต่เจ็บแบบสุขๆ ไม่ยักกะเหมือนที่เขาบอกว่าพอเห็นหน้าลูกแล้วหายเจ็บ ฮ่าๆๆ